Ólafur Ragnar Grímsson tjáir sig af festu og hreinskilni á X um baktjaldamakk núverandi ríkisstjórnar með ESB. Þótt Davíð Oddsson og Ólafur Ragnar hafi ekki verið sammála um alla hluti þá báru þeir virðingu fyrir hvor öðrum, enda deildu þeir báðir vitundinni um það að fullveldi Íslands bæri að virða umfram önnur pólitísk viðfangsefni. Flestir kjörnir þingfulltrúar af þeirra kynslóð skildu þetta einnig inn í merg og bein.
Nú er öldin önnur – og núverandi kynslóð þingmanna (og ráðherra) er sú fyrsta þar sem meirihluti þingfulltrúa virðist setja pólitíska hagsmuni sína í fyrsta sæti, jafnvel fram fyrir skyldur sínar við lýðveldið og fullveldi þess.
Mér hefur verið sögð saga sem varpar ljósi á þetta og læt hana fylgja hér, selda jafn dýra og ég keypti hana: Um 1990 þegar íslenskum ráðamönnum var enn sýnd sú virðing að fá að hitta æðstu ráðamenn en ekki aðstoðarmenn ráðherra, mun Þorsteinn Pálsson hafa hitt Margréti Thatcher og Margrét á þá að hafa sagt að Íslendingar ættu að forðast að ganga inn EB og missa þannig fullveldi sitt. Þegar þetta barst síðar til eyrna íslensks stjórnmálamanns varð svarið: „Já, en sjáðu hvernig fór fyrir henni“.
Svarið vísaði til þess að samþingmenn Margrétar höfðu þá gert pólitíska aðför að henni sem minnti helst á það þegar Brútus og félagar réðust á Sesar hér um árið. Svar hins íslenska stjórnmálamanns afhjúpaði nýjan hugsunarhátt: Störf mín í pólitík snúast ekki um hagsmuni Íslands heldur um mína eigin pólitísku framtíð.
Þetta er sá hugsunarháttur sem nú svífur yfir vötnum á Alþingi – og í ríkisstjórn Íslands í dag. Fyrir vikið sitja Íslendingar uppi með nýja stétt manna sem vilja vera stjórnmálamenn að atvinnu og virðast tilbúnir að segja hvað sem er og gera hvað sem er til að tryggja sjálfum sér (tímabundnar) vinsældir.
Í því vinsældakapphlaupi virðist velvilji erlendra ráðamanna jafnvel enn eftirsóknarverðari en velvilji íslenskra kjósenda, því pólitíkin er óstöðug og því sjá þessir pólitísku leiguhermenn það kannski í hyllingum að fá feita, skattfrjálsa stöðu hjá erlendri stofnun og setjast þar í helgan stein, laus við Ísland og Íslendinga.
Þótt rödd Davíðs sé þögnuð, þá má þakka fyrir hvern þann sem þorir að tjá sig eins og Ólafur Ragnar. Vonandi fara sem flestir að fordæmi hans.
