Fullum trukkum af fiski ekið þvers og kruss um landið í kvótabraskinu, með tilheyrandi óhagræði og mengun

Þessu hefði enginn trúað fyrir fáum árum að ekki væri hægt að fá keyptan fisk í soðið í sjávarplássi en svona er staðan á Þingeyri í dag, stað sem byggðist upp á sjávarútvegi eins og önnur þorp á Vestfjörðum. Byggðakvótinn er sagður vera í eigu fyrirtækis fyrir sunnan og fiski er keyrt á risa trukkum fram og til baka, þvers og kruss um landið.  Sú er raunin um allt land, þar sem fiskur er keyrður fleiri hundruð kílómetra innanlands. Ýmist til þess að vinna fiskinn innanlands eða það sem er algengt, að flytja fiskinn alveg óunninn úr landi. Til landa þar sem er gert rauverulegt verðmæti úr hrávörunni með tilheyrandi hagnaði fyrir erlend fyrirtæki. 
,,Ef rétt er þá er þetta enn galnara en maður hefur heyrt áður. Byggðakvóti endar í bænum. Keyrsla með fiskinn fram og til baka með tilheyrandi kostnaði og fótspori. Galið !“ Segir maður sem er staddur á Þingeyri og lýsir furðu sinni á ástandinu.
Undir þetta taka m.a. flutningabílstjórar sem segjast hafa keyrt trukka fulla af fiski þvers og kruss um landið í marga áratugi og segja íslenska kvótakerfið vera algert rugl frá A til Ö.