Samkvæmt ófrávíkjanlegum kröfum Ingu Sæland o.co. þá verða 450.00 krónur á mánuði skattlausar. Þessi að því er virðist sakleysislega krafa gæti kostað ríkissjóð (okkur sem borgum í ríkissjóð) gróflega áætlað um 300 milljarðar króna.
Og það sem meira er, að krafan er að bótaþegar geti fengið þessar tekjur í vasann og líka unnið að villd.
Nú er það svo að brauð fellur ekki af himni nema í frásögn biblíunnar. Hagkerfið snýst ekki bara til að borga bætur. Það snýst líka um að það sé hagstætt fyrir vinnandi fólk að sýna iðjusemi og dugnað.
Ef draumsýn Ingu Sæland o.co. verður að veruleika þá þyrfti til dæms að hækka 2. Þrep skattstigans úr 37,98% í 64,5% og 3. Þrepið úr 46,28% í að minnsta kosti 70%. Svo dæmi sé tekið af tekjuskattinum einum saman.
Hvernig myndi þessi ofurskattlagning leggjast á íslensk samfélag. Tökum dæmi af lækni sem vinnur í allt að 24. tíma á vöktum. En þannig er hægt að halda
heilbrigðiskerfi okkar nokkurn veginn á floti. Slíkur læknir sér enga glóru í að vera að vinna baki brotnu til þess eins að færa ákveðnum hópi drúgar skattlausar tekjur.
Með öðrum orðum þá mun þessi óskhyggja leiða til alvarlegrar krísu í heilbrigðiskerfinu. Og í raun mun hún letja hinn vinnandi mann almennt. Þannig dregst
efnahagslífið smám saman saman og við förum á mis við þá miklu sérfræðiþekkingu er býr hér hjá mörgum vinnandi stéttum.
Vilja menn slík samfélag eða samfélag sem minnir á Kúbu þar sem menn geta valið um að vinna eða þyggja bætur frá hinu opinbera?
Guðmundur Jónsson
