Það er margt áhugavert í Morgunblaði dagsins m.a. í aðsendum greinum. Hér ætla ég hins vegar að nefna stórgóða forsíðugrein um Hafnartorg.
Þar er því lýst hvers vegna staðurinn laðar ekki að sér fólk heldur fælir það frá. Bent er á mörg þeirra atriða sem ég fjallaði mikið um áður en framkvæmdir hófust. Það lá nefnilega ljóst fyrir hvers konar tjón væri í vændum og ekki hægt að kalla þetta skipulagsslys því slys eru ekki skipulögð.
Í forsætisráðuneytinu beitti ég mér mjög gegn skipulaginu og verð að segja þeim sem stóðu að framkvæmdunum það til hróss að þeir voru reiðubúnir til að endurskoða áformin. Stjórnendur borgarinnar voru því hins vegar andsnúnir.
Þó tókst samkomulag um endurhönnun svæðisins sem var komin af stað þegar ég brá mér frá. Eftir það rann þetta fljótt út í sandinn eins og margt annað og borgin fékk sitt Hafnartorg.
Best hefði verið að endurreisa á hluta svæðisins gömlu fallegu byggðina sem þar var. Það taldist þó ekki raunhæft úr því sem komið var og því var litið til þess að hanna byggð sem fæli í sér áframhaldandi þróun íslenskrar „steinsteypuklassíkur”. Hún er merkilegt framlag til byggingalistar og til þess fallin að auka gildi miðbæjarins.
Auk þess átti að taka tillit til praktískra atriða eins og veðurfars í stað þess að hanna sérstaklega vindgöng eins og ég benti á og fjallað er um í Morgunblaðsgreininni.
Það vill svo til að ég hef verið að vinna að grein um Hafnartorg þar sem m.a. munu birtast áður óbirtar myndir sem gefa til kynna hvernig þessi hluti elstu byggðar Reykjavíkur hefði getað litið út.
Greinin birtist fljótlega.
Það er svo kaldhæðni örlaganna að á sama tíma og áhrif framkvæmdanna við Hafnartorg liggja fyrir er verið að klára endurbyggingu eins þeirra húsa sem stóðu á þessum slóðum, Smjörhússins svo svokallaða.
Það mun mynda hluta af nýjum og aðlaðandi miðbæ á Selfossi sem er hannaður til að laða að fólk fremur en að fæla það frá.
