Snorri Másson, þingmaður Miðflokksins, segir að eftir viðtal í Kastljósi á mánudaginn, séu að baki líklega undarlegustu nokkrir dagar á hans stutta stjórnmálaferli. Vanstillt viðbrögð á netinu hafi verið með öllu óviðunandi
Eftir umtalað sjónvarpsviðtal á mánudaginn eru að baki líklega undarlegustu nokkrir dagar á mínum stutta stjórnmálaferli. Vanstillt viðbrögð á netinu hafa sannarlega tekið út yfir allan þjófabálk.
Efnislega vekur helst athygli mína þar að jafnan er lagt út af einhverju sem ég hef aldrei sagt. Mér eru gerð upp viðhorf og ummæli. Sú staðreynd hefur þó ekki dregið úr stóryrðunum, sem sumum er beint að persónu minni og jafnvel fjölskyldu.
Þetta er þó aðeins það sem maður sér á yfirborði samfélagsmiðlanna. Á sama tíma fæ ég ekki svarað öllum þeim straumi skilaboða sem mér berast með þökkum fyrir að ræða þessi mál opinskátt og af virðingu.
Því fylgir oftar en ekki lína um að sendandinn þori sjálfur ekki að lýsa sinni skoðun opinberlega, né lýsa yfir stuðningi við mín sjónarmið.
Þessi viðbrögð, bæði heilaga vandlætingin en einnig þakklætisbylgjan, gera því ekki annað en staðfesta áhyggjur mínar í viðtalinu af afar viðsjárverðri þöggun sem hefur grafið um sig í okkar samfélagi.
Einn hluta gagnrýninnar tek ég til mín og hún snýr að framíköllum mínum. Mér hefur áður verið bent á að láta kappið ekki bera fegurðina ofurliði. Þetta er bagalegur ósiður í sjónvarpssal, einn af þeim sem ég lofa hér með formlega að losa mig alfarið við fyrir þrítugt.
Ég er annars mættur til starfa. Leit í morgun við á vinnustofu um gervigreind og netöryggi. Þingið er sett í næstu viku. Við erum rétt að byrja!
,,Ég kom fyrst út úr skápnum árið 2007, þegar Snorri var 10 ára gamall“
