Var á enn einum fundinum í dag og var spurður um aðalstefnumálin. Ég nennti allt í einu ekki að tala um kvótakerfið, beint lýðræði og öryrkja og eldri borgara. Og allt þetta helvítis kjaftæði sem allir lofa fögru um að bæta í þúsund ár.
Þess í stað hraunaði ég yfir réttrúnaðarasamfélagið Ísland. Samfélag þar sem allir verða að hafa rétta skoðun. Þar sem allir verða að trúa á græna innviði hvað sem það þýðir. Þar sem allir á móti eru í afneitun eða bara fávitar eins og forsetinn orðaði það svo vel.
Þar sem misgreindir áhrifavaladar ráða því hver er saklaus og hver sekur. Samfélag þar sem metnaðarfullir öfgafemínistar ráða vali á íslenska karlalandsliðinu. Samfélagi óttans þar sem enginn þorir að standa gegn og stíga upp gegn réttrúnaðarfasismanum.
Í raun er ég að bjóða mig fram til að svara fyrir hina hræddu og berjast full force gegn því að fólk sé dæmt af samfélaginu af talibönum RUV og Instagram og aflífað í beinni án dóms og laga. Það er mitt helsta erindi.
Ég vil berjast fyrir frjálslyndu samfélagi byggt á mannréttindum og lögum og rétti og gegn öfgafasisma óttans.
